ดิฉันเป็นอาสาสมัครทำศิลปะบำบัดกับผู้ป่วยระยะสุดท้าย ซึ่งได้เข้าไปทำงานกับผู้ป่วย ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เป็นประจำทุกสัปดาห์

ในบ่ายวันพฤหัสที่ 22 เมษายน เราได้รับฟังความรู้สึกของผู้ป่วยโรงมะเร็งที่กำลัง รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลจุฬาฯท่านหนึ่ง ซึ่งท่านยินดีให้เรานำคำพูดบางส่วนของท่าน มาเผยแพร่ เผื่อว่าผู้ที่ดูแลรับผิดชอบจะได้รับรู้ความรู้สึกของผู้ป่วยที่ได้รับผลกระทบบ้าง

ท่านบอกว่า...

ท่านและครอบครัวมีความเดือดร้อนในการเดินทาง
อยากขอความเห็นใจให้ย้าย หรือเลิกชุมนุมได้ไหม

ที่สำคัญที่สุดคือ ความกลัว....ท่านกลัวเมื่อได้ยินผู้ชุมนุมตะโกนด่าซึ่งก็ไม่รู้ว่าด่าใคร

ท่านอยากบอกว่า ไม่น่ามาชุมนุมตรงนี้ ตรงนี้...เป็นที่รักษาคน
หมอและพยาบาลก็มาทำงานลำบาก บางทีมาสายคนไข้ก็ต้องรอ
ทำให้ทำการรักษาไม่ตรงตามเวลา
สามีของท่านมาส่งเมื่อวานนี้ แล้วต้องรีบกลับบ้านต่างจังหวัดเพราะกลัวรถไม่วิ่ง กลัวไม่มีรถกลับ
เมื่อวานตอนมาถึงก็เห็นผู้ชุมนุมเข้ามาในโรงพยาบาล ไม่อยากเดินไปใกล้ที่ชุมนุม
ไม่ค่อยอยากเจอกับผู้ชุมนุมเพราะไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไร เขาไม่รักในหลวงกันหรืออย่างไร

ท่านอยากให้ย้าย ให้เห็นแก่ประชาชนด้วยกัน มันเดือดร้อน
เมื่อคืนท่านหลับไปตอน 5ทุ่ม ยังได้ยินเสียงอยู่เลย
ท่านกลัวว่าจะมีการยิงเข้ามาในโรงพยาบาล
ท่านพักอยู่ห้องรวมมีหลายเตียง เห็นคนไข้คนอื่นอาการหนักต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ
เวลามีเสียงดังคนไข้กลัว ทำให้นอนไม่หลับ
คนป่วยต้องการความสงบ ต้องนอนเยอะๆ ต้องการพักผ่อน
ตัวท่านเองเป็นมะเร็งที่สมอง ผ่าตัดแล้วแต่ยังต้องฉายแสง หมอบอกว่ามีโอกาสหายแต่ไม่บอกว่าเป็นขั้นไหน
ท่านบอกว่า "พี่จะสู้กับมะเร็ง มันต้องแพ้เรา"

สุดท้ายผู้ป่วยท่านนี้ขอฝากไว้ว่า.....

"....เราก็นึกถึงคนไทยด้วยกัน เราป่วยและท้อว่าคนไทยไม่รักกัน
คนไทยตีกันเองแล้วประเทศอื่นเขาจะมองแบบไหน
อยากให้ย้ายไปอย่ามาใกล้โรงพยาบาลใดโรงพยาบาลหนึ่ง
ที่ที่มีคนป่วย มีคนแก่ เลิกได้ยิ่งดี
ขอร้องเราพี่น้องกัน ถ้าไม่รักกันก็ขอให้ย้ายไปอยู่ที่อื่น
อย่ามาอยู่ใกล้โรงพยาบาลเลย ขอร้องให้เห็นใจคนไข้บ้าง
บางทีคุณก็ต้องป่วยเหมือนกัน เห็นใจกันบ้าง
ขอให้รักในหลวงเยอะๆนะ"

__________________________________________________

...คลิก เพื่อชมภาพงานศิลปะของเด็กป่วยที่สะท้อนเหตุการณ์บ้านเมือง